Dla tych, którzy widzą już Świat Umarłych. Dla tych, których już nie ma. Dla tych, których od dziś będziemy wspominać.
Łączę się w modlitwie i myślach. Ja pamiętam.

Nie chcę zaginąć wśród światowego hallo. Nie chcę być taka jak inni. Nie chcę zapomnieć o dziecięcych zabawach.
Znowu pamiętam radosny śmiech moich przyjaciół, których już nie ma. Zapomniałam o nich. Jak się zapomina o złych rzeczach. Wolę nie pamiętać. Za dużo tego. Bólu. Straconych nadzieji... Łzy, które przecież przelałam przez osoby, które powinny pocieszac, nie pogrążac. Osoby, w których miałam nadzieję. Co z tego zastało? Nic, wspomnienie, ból i kurz na zdjęciu. Wolałabym zapomnieć, ale pamiętam. Czasmi odwiedzam ich w snach. Tych tak realnych... Widzę ich twarze, przewijają się jak stary film... Widzę ich losy, ich przeszłość i przyszlość. Ale czy to ważne? Ja już do nich nie należę. Teraz nie żyję dla nich. Teraz żyję dla kogos innego...

Znowu wspomnienia... Pamiętac? Nie chcę zapomniec. Nie chcę udawac, że nic nie było. Nie. Chociaż... Nikt nie pamięta prócz mnie. Nikomu się nie zwierzałam z moich uczuc. "Pomiętaj..." Szeptu nie zapomnę. Może osobę, która szeptała... zmienic?
Ratuj pokornego swego sługe! Pozwól rzucic gdzieś daleko. Czemu? Dlaczego? Po co?
Chciałabym zrozumiec. Czy to tak dużo? Zrozumienie. To przecież tak niewiele...

Marzyc... Znaczy życ. Marzyc... Całe życie marzę: o tym, o tamtym... Marzę o moim Księciu, o moim świecie, o tym co kocham i o tym czego nienawidzę. Widzę świat, a ten mnie pochłania i rozkazuje marzyc...
Marzyc musi każdy. Tak trzeba. To jest instynkt, którego nic nie zmieni. To jest pierwszorzędna potrzeba. Gdy chce nam sie pic, marzymy o szklance wody, gdy jeśc- o chlebie...
Więc marzenia mogą byc płytkie, takie bardzo realne...Przyziemne, potrzebne do życia. Zrozumiałe przez każdego. Pewne i niezmienne. Zawsze te same.
Ale są też te niecodzienne. Niemożliwe. Nierealne. Głębokie. Orginalne. Te są najpiękniejsze. Zawsze kolorowe i twórcze. Inne. Czemu ludzi, którzy tak myślą jest tak niewiele?

Księżycowy krajobraz... Znasz go? Znasz?
Jest każdej księżycowej nocy.. Ja go widzę z mojego balkonu. Patrzę na pola, teraz ośnieżone, patrzę na jasno świecącego Syriusza i Oriona. Myślę o przyszłości, zapominam o przeszłości, żyję teraźniejszością.
Czasami myślę wtedy o oich przyjaciołach. O Sarze, o Ewie, o Marcinie, o wszystkich.
Latem wyciągam fotel robię sobie herbatę i siedzię tam często do późna. Szukam spadająch gwiazd. Często słyszę gdzieś sowę, słowika. Czasami wydaje mi się, że słyszę tupanie faunów tańczących w jakimś barwnym korowodzie. Czasami widzę pochylonego jednorożca pijacego ze stromuczka. Ale rzadko. I często baaardzo późo, kiedy jestem już zmęczona i przysypiam. Więc może to sny.
Teraz, zimą, otwieram okno i drzwi balkonowe. I słyszę. Czasami tętęt konia. I kroki na śniegu. Ale też bardzo późno. Może sen?
Nich to będzie sen. Niech to będzie nieprada. Byle trwała wiecznie. Zawsze. Do końca świata...

Jak widac. Więc... Prosze, piszcie komenty...

"-Próbuję! Nie widzisz? Wstanę na nogi sama. Nie musisz mi pomagac, umiem sobie radzic! Czekaj! Jednak... Widzisz? Umiem prosic! No...proszę... Dzięki. No to od nowa. Czekaj, nie tak szybko... Nie nadążam! HA! Widzisz? Jestem szybka! Jestem...AU! Po co ich aż tyle? Nie dam rady! Dwa to pżecież tak dużo... Nie mogę z trzema. Ale ja potrzebuję tej parady, bo wtedy nie mam tego...no...IMPETU. Geralt, nie patrz tak na mnie. Nie. Ja jestem wiedźminką, a wiedźminki są silne! Dobrze, jeszcze raz. HA! Widziałeś? Widziałeś? Geralt, pochwal mnie! No pohwal...!
-Bardzo dobrze Ciri, bardzo dobrze dziewczyno"

Nie mam wiary w siebie. Teraz. W tej chwili... Nia ma szansy, by z powrotem przypiąc sobie urwane Twoimi rękami skrzydła. Nie patrz teraz na mnie...Nie chcę, byś mnie widział taką zapłakaną...Nie teraz..

Dlaczego księżyc tak przyciąga?
Czemu światło słońca jest tak mdłe przy chłodnym powiewie basku miesiąca?
Śnieg się skrzy i błyszczy jak gwiazda Yennefer...
Idąc dziś wieczorem przez otulone zmierzchem pola zastanawiałam się co to jest za biała mgła. Było zbyt zimno na to, co zwiemy mgłą. Więc szłam dalej, a im dalej tym więcej było tego czegoś. Przystanęłam nad jakąś trawką wystającą z ziemi, przechyliłam głowę i śnieg dziko zabłyszczał. Obróciłam się, spostrzegał swój cień. Wtedy zobaczyłam jasno świecący księżyc znajdujący się tuż nad Bellatriks... To było tak piękne... Śnieg odbijał ten slask podwajając jego moc. Dawno nie iwdziałam tyle piękna na raz...

Moi drodzy, zapraszam was do przeczytania książki pt. "Opowieści z Narni" C. S. Lewisa. Właśnie na ekrany kin wchodzi jej ekranizacja ( a raczej już weszła) ale na prawde, to nie równa się z cudowną powieścią Lewisa. Jeszcze wczoraj czytałam ostatni z siedmiu tomów "Opowieści z Narni". TAk jak za pierwszym razem... Jestem pod wrażeniem, jak zawsze. Chylę czoło przed kunsztem p. Lewisa! JA tu jestem tylko niedouczonym gryzi piórkim... Nie ma co. Ja jestem tylko... niczym.